Dawny Inowrocław

W pisanych dokumentach historycznych po raz pierwszy Inowrocław pod łacińską nazwą "Novo Wladislaw" występuje w 1185 r. w dokumencie Leszka Białego, księcia Mazowieckiego, syna Bolesława Kędzierzawego, który przyznawał biskupstwu włocławskiemu przywileje. Następnie Inowrocław jest wymieniany w bulli papieża Celestyna III, wydanej 9 kwietnia 1193 r. dla Konwentu Norbertanek w Strzelnie.

Inowrocław w języku łacińskim nazywany był Juvenis slavia lub Novum Vladislav, Junovladislavia, albo też Vladislav i Wodzislavia, lub też Wodzisław. W staropolskich tekstach spotyka się nazwę "Inowłocław" i "Inowrocław".

Nazwa miasta Inowrocławia wiele razy zmieniała się w okresie stuleci. Niektórzy na podstawie ustnej tradycji twierdzą, że pochodzi ona prawdopodobnie od Włocławka, zwanego Vladislavia (w języku łacińskim), Władisław, Włodsław. Podobno w XII w. po gwałtownym wylewie Wisły, część ludności Włocławka przeniosła się na teren obecnego Inowrocławia i założyła tutaj osadę nazywając ją Nowy Włocław - Juno, czy Juni Vladislavia, która przekształciła się w Inowłocław, a następnie w Inowrocław.