Dawny Inowrocław

4 maja 1875 r. z inicjatywy dr praw Zygmunta Wilkońskiego doszło do zarejestrowania Towarzystwa Akcyjnego "Solanki Inowrocławskie". W rok potem oddany został do użytku pierwszy budynek wyposażony w 14 wanien, gdzie można było poddawać się kąpielom solankowym. W 1877 r. Powstał drugi obiekt, wyposażony w 15 wanien dla dzieci, a w 1880 r. trzeci - Dom Kuracyjny. Całość została otoczona parkiem.

W tym samym roku umiera Zygmunt Wilkoński i dobrze dotąd prosperujący zalążek uzdrowiska zaczyna przechodzić zmienne koleje losu. Towarzystwo akcyjne wkrótce zostaje rozwiązane, a "Solanki" przejął magistrat. Dopóki uzdrowisko znajdowało się pod zaborem pruskim, ani miasto, ani centralne władze nie były zainteresowane i nie popierały rozwoju uzdrowiska.

Dobry klimat do rozwoju uzdrowiska powstał dopiero po uzyskaniu niepodległości. Wyrastają nowe i rozbudowują się istniejące urządzenia uzdrowiskowe. W połowie lat 20-tych wprowadzona zostaje jako środek leczniczy borowina, w którą obfitowały kujawskie łąki. Powstał osobny zakład kąpieli i zabiegów borowinowych. W 1930 roku otwarto duży zakład przyrodoleczniczy z wziewalnią oraz nowoczesne sanatorium Ubezpieczalni Krajowej. Wzrastał ruch kuracjuszy.

W czasie Polski Ludowej nowy uspołeczniony system lecznictwa udostępnił bezpłatne leczenie i utrzymanie kuracjuszy ze wszystkich grup środowisk społecznych. Obok zadań profilaktycznych, uzdrowisko spełniało rolę istotnego czynnika rehabilitacyjnego w postępowaniu poszpitalnym. W 1984 r. Uruchomiono nowoczesną, nowo wzniesioną bazę Ośrodka Naukowo-Badawczego Dietetyki i Gastrologii.

W oparciu o niektóre sanatoria powstały szpitale uzdrowiskowe. Zawodowe Związki energetyków, metalowców oraz leśników i drzewiarzy, a także PKP wzniosły wielołóżkowe sanatoria, częściowo wyposażone w urządzenia leczniczo-rehabilitacyjne.

Zapoczątkowano i rozwinięto sanatoryjne lecznictwo geriatryczne, uruchomiono eksploatacji solanki gorzkiej.