Dawny Inowrocław

Ludwik Mierosławski (1814-1878), działacz polityczny, pisarz, historyk wojskowości, dowódca powstańczy, generał. Chrześniak marszałka napoleońskiego Louisa Dovout (po którym otrzymał imię), ukończył kaliski korpus kadetów, a potem uczestniczył w powstaniu listopadowym 1830-1831. Następnie na emigracji we Francji szybko kreował się na wybitnego specjalistę w zakresie wojskowości. Zasłynął jako historyk powstania 1830-1831, teoretyk wojskowy, a także człowiek kontrowersyjny i nieco paszkwilant, o wielkich ambicjach. Był działaczem Młodej Polski, następnie Zjednoczenia Emigracji Polskiej, od 1843 r. czołowym działaczem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (1845-1846 w Centralizacji). W 1845 r. wyznaczony na wodza przygotowywanego powstania trójzaborowego przybył do kraju. Aresztowany, był sądzony w procesie berlińskim 1847 r. i skazany na karę śmierci. W marcu 1848 r., po uwolnieniu stanął na czele oddziałów powstańczych w Wielkopolsce, zwyciężył w bitwach pod Miłosławiem i Sokołowem k. Wrześni. W 1849 r. wódz rewolucyjnych sił zbrojnych na Sycylii (mianowany generałem), a następnie w Badenii. W latach 1861-1862 kierował polską szkołą wojskową w Genui, był zwolennikiem kolejnego powstania zbrojnego na ziemiach polskich. W lutym 1863 r. został dyktatorem powstania styczniowego z ramienia Tymczasowego Rządu Narodowego. Pobity pod Krzywosądzem i Nową Wsią wyjechał do Paryża, lecz wciąż aspirował do stanowiska naczelnego wodza w powstaniu.

Ludwik Mierosławski zostawił bogatą spuściznę literacką, publicystyczną i historyczną, spośród której do najważniejszych pozycji zaliczano są: ośmiotomowe dzieło pt. "Powstanie narodu polskiego w roku 1830 i 1831", dwutomowy "Rozbiór krytyczny kampanii 1831 roku i wywnioskowane z niej prawidła", "Powstanie poznańskie", "Pamiętnik dotyczący powstania styczniowego" i inne.